روایت تلخ نابرابری در مدرسه
🌿 برگی از خاطره……..
وقتی تشنگی، به رنج تبدیل میشود…
«مثل هر بچه ای، در میان کلاس، تشنه بودم. همیشه مادرم در کیفم بطری آب میگذاشت، اما آن روز… چیزی در کیف نبود. هر چه بیشتر در میان کتابهایم میگشتم، عطش بیشتر میشد. زنگ تفریح تمام شد و من هنوز لب به آب نزده بودم.
وقتی معلم وارد شد، با صدایی لرزان اجازه نوشیدن آب را خواستم. او که به هیچکس اجازه نمیداد، شاید با دیدن شرایط ویژه من، فکر کرد برایم آسانتر است در خلوتی به ابخوری بروم؛
پنج سال بود در ان مدرسه از ابخوری اب نخورده بودم . او اجازه داد ولی نمیدانست من با چه نبردی روبرو هستم.
جلوی آبخوری ایستادم؛ بلند و دور از دسترس. در آن مدرسه، من همیشه کوتاهتر از بقیه بودم. بعدها فهمیدم که معلولیتم، از کوتاه بودن قدم نیست، از نرسیدنِ دستهایم به فرصتهاست. برای رسیدن به شیرِ آب، ناچار شدم بپرم… اما پریدنم، به جای رسیدن به آب، به لبهی سختِ آبخوری برخورد کرد. دندانم شکست و من، هم با تشنگی و هم با دهانی خونین، به کلاس برگشتم.»😔
این داستانِ یک کودک با نیاز ویژه نیست؛ این واقعیتِ نابرابری در دسترسی به فرصتهاست.
╚══════🍃🌺🍃═╝
#خاطره_مشق_ما#دانشجوی با نیاز ویژه
با ما همراه باشید
⬇️⬇️⬇️
بله
mashghe_ma@
تلگرام